مرداد ماه 1385 (264)

  شهریور ماه 1385 (171)

  مهر ماه 1385 (322)

  آبان ماه 1385 (1)

  آذر ماه 1385 (3)

  دی ماه 1385 (2)

  بهمن ماه 1385 (16)

  اسفند ماه 1385 (1)

  فروردین ماه 1386 (5)

  اردیبهشت ماه 1386 (16)

  خرداد ماه 1386 (4)

تقدیم به آستان حضرت معصومه(س)

حوارىآفتاب

آهنگ سفـردارى, تا گرد غربت از سیماى بـرادر بزدایـى و به زبان عشق, پـاسخـش گـویـى. ماءمـون و ماءمـونیان همان قـدر امـام را مى شناسند كه خفاش خورشید را. چـون سالكان, سیر از خویـش به سوى بى سـوى عشق آغاز نمودى تا پیغامبر ولایت غربت باشى, چـون زینب ـ اسطـوره بانـوى غیرت ـ كه رسالت خـون را به فرجام نیك هـدایتگر شد.
دشـواریهاى سفر را با امید وصال و رویت چهره مهتاب گـون امامـى تنها, در تیره شب نا آگاهى برخـود هموار نمـودى. طنیـن گامهایت نفـس جاده را به شماره مى انداخت و در برابر ارتفاع ارادت تو از شرم عمرش رو به كوتاهى مى نهاد.
تو بلندتریـن شعر عاشقانه را سرودى, شعرى كه مدینه مطلع آن بود و طوس مقطع آن, اما اجل مجال سرودن آخریـن بیت را از تو ربود و چـون حـوارى تشنه اى از نوشیدن مى چشـم مسیحا نفسى, باز ماندى كه به میهمانى انگورش بردند, زهر آگیـن انگـورى كه پیـش از برادر, جان تو را ستاند و گامى چند مانده به پایان راه, رخ از زمیـن و زمینیان برتافتـى و بر سریر پاكـدامنـى و عشق جاودانه شـدى, آن چنانكه بلند آوازه نامت را زمان, تا همیشه فریاد مـى كنـد. اینك آستـانت, میهمان دار كبـوتـران عاشقـى است كه اشك در چشمانشـان شعله مى كشیـدو در حریـم حرمت بال نیاز مـى گشاینـد تا دانه چیـن حاجت از سخاوت دستانت باشند

وصیت نامه امیرمؤمنان(ع) و آخرین سفارشات به شیعیانش

ابوالفرج در مقاتل الطالبیین روایت كرده كه پس از ضربت خوردن امیر مؤمنان، اطباى كوفه را به بالین آن حضرت آوردند و در میان آنها هیچ یك در معالجه زخم و جراحى استادتر از اثیر بن عمرو نبود و او متخصص در معالجه زخمها و جراحات بود و از جمله چهل نفر جوانى بود كه در زمان ابوبكر در عین التمر به دست خالد بن ولید اسیر گشته و در كوفه ساكن شده بود.

طبیب مزبور همین كه زخم سر آن حضرت رامشاهده كرد، دستور داد شُش گوسفندى را بیاورند و از میان آن رگى را بیرون آورد و آن رگ را در زخم مزبور نهاد و پس از اندكى بیرون آورد و آن را مشاهده كرد. سپس رو بدان حضرت كرده، گفت: «اى امیر مؤمنان، هر وصیتى دارى، بكن كه ضربت شمشیر این دشمن خدا به مغز سررسیده و معالجه سودى ندارد.» در این وقت بود كه امیر المؤمنین كاغذ و قلم و دواتى طلبید و شروع به وصیت كرد.

وصیتنامه حضرت على(ع) را در كتابهاى حدیث به اجمال و تفصیل به طور مختلف نقل كرده‏اند كه یكى را ابوالفرج نقل كرده است و در كافى مرحوم كلینى هم نظیر همین وصیت را كه ابوالفرج روایت كرده، نقل مى‏كند و در نهج البلاغه نیز (در ذیل نامه شماره 47) اجمالى از این وصیت ذكر شده و خلاصه‏اى از آن در كشف الغمه و روایات دیگر آمده كه همه آنها را مجلسى(ره) در بحار الانوار نقل كرده است و ما همان روایت ابوالفرج را كه نسبتاً جامعتر از دیگران است، نقل مى‌كنیم

تصاویری منحصر به فرد از باغ فدک (1)  

یک هزار سخن از امیرالمومنین علی بن ابیطالب(ع)

آرزو
برترین توانگرى 

اَشْرَفُ الْغِنى ، تَرْكُ الْمُنى .
شرافتمندانه ترین توانگرى ها، وانهادن آرزوها است .
رویكرد آرزوها

مَنْ هانَ عَلَیْهِ بَذْلُ الاَْمْوالِ تَوَجَّهَتْ اِلَیْهِ الاَّْمالُ.
آن كه بخشش اموال بر او سهل باشد، امیدها به او رو كنند.
چگونگى برخورد با آرزو 

اءَكْذِبُوا الاَْمَلَ فَإِنَّهُ غُرُورٌ وَ صَاحِبُهُ مَغْرُورٌ.
آرزو را راست مپندارید كه فریبنده است و آرزومند فریب خورده .
آرزوهاى مخرّب 

إِنَّ الاَْمَلَ یُسْهِى الْعَقْلَ وَ یُنْسِى الذِّكْرَ.
آرزوهاى نفسانى ، خِرد را به غفلت وادارد و یاد خدا را به فراموشى سپارد.

یک هزار سخن از امیرالمومنین علی ابن ابیطالب (ع)

به مناسبت ماه رمضان

یک هزار سخن از امیرالمومنین علی ابن ابیطالب (ع)

آبرو
آبرومندى

وَ لا تَجْعَلْ عِرْضَكَ غَرَضاً لِنِبالِ الْقَوْلِ
آبرویت را آماج تیرهاى گفتار قرار مده .
روش حفظ آبرو 

مَنْ ضَنَّ بِعِرْضِهِ فَلْیَدَعِ الْمِراء
هر كه آبروى خود را دوست دارد، باید از بگو مگو بپرهیزد.
مشترى آبرو

ماءُ وَجْهِكَ جامِدٌ یُقْطِرُهُ السُّؤ الُ، فَانْظُرْ عِنْدَ مَنْ تُقْطِرُهُ
آبـروى تـو بـر جـبین تو بسته است و خواهش ، آن را قطره قطره مى چكاند. پس بنگر كه آن را نزد چه كس ‍ فرو مى چكانى !
شرط آبرودارى 

اُبْذُلْ مالَكَ لِمَنْ بَذَلَ لَكَ وَجْهَهُ فَاِنَّ بَذْلَ الْوَجْهِ لا یُوازیهِ شَى ءٌ
مـال خـود را بـه كـسـى كـه بـراى تو از آبرویش گذاشته است ، ارزانى دار، زیرا هیچ چیز با بخشیدن آبرو برابرى نكند

امام‏مهدى(ع) دركلام نبى‏اكرم(ص)

آنگاه كه گردآمدگان در غدیر خم، چشم بر دهان محمد مصطفى‏(ص)دوختند تا در جمع یكصدوبیست هزار نفرى خود، سخنانش را بشنوند. نبى‏اكرم(ص) پس از حمد و ثناى خداوند و دعوت مردم به سوى خاندان گرامى نبوت و چنگ‏زدن به ریسمان ولایت على بن ابیطالب(ع) فرمودند:

«اى گروه مردمان!

آن نور خداى تبارك و تعالى در من قرار گرفت و پس از آن در وجود على(ع)، آنگاه از او در نسلش تا «قائم المهدى(ع)» كه بازگیرنده حق است و جلب‏كننده همه حقوق ازدست رفته ما.

;
:::::::ادامه این مطلب را در این صفحه بخوانید:::::::|صفحه اختصاصی این مطلب|